پاکستان کشور همسایه ایران است تقریبا هر ایرانی حتی آنان که اطلاعات سیاسی کمی دارند بینظیر بوتو را می شناسد چهره یک خانم جوان که دو بار در دوران نخست وزیری به ایران آمد را همه بخاطر دارند
بینطیر بوتو به مشهد برای زیارت امام رضا نیز رفت
بینظیر یک خانم مسلمان مدرن بود از آن اشخاص که کشورهای منطقه خاور میانه به آنها احتیاج دارند
مادر بینظیر بوتو یک ایرانی بود
بعد از سالها به پاکستان بازگشت در حالی که خطر را می دید حتی بهتر از ما
در حالی که می توانست در خارج از پاکستان زندگی آرامی داشته باشد
ما ایرانی ها با اینکه از ترور او غمگین شدیم اما تعجب نکردیم
در این چند سال پاکستان را با ترور می شناسیم
براستی این چه تفکری است که انسان هایی را می سازد که خود را برای مرگ دیگران منفجر کنند ؟
حتما حس می کنند بعد از ترور به بهشت می روند
از بچگی در کتب مذهبی مدرسه مدام ما را وعده بهشت می دادند آیا این بهشت همان بهشت است ؟
در مدارس مذهبی پاکستان چه اتفاقاتی می افتد ؟ چه چیزی برای رشد و تعالی بشریت تولید می کنند ؟  
وقتی تصاویر انسان های کشته شده را از تلویزیون های خارجی می بینم تنها چیزی که به یادم می آید حرف آن بزرگ است که روزی در دانشگاه تهران در مقابل هیجان ما دانشجوهای آن روز می گفت دموکراسی یک شبه نمی آید دموکراسی فرآیند زمانبر است شاید یکی از اشکالات شاه ایران این بود که می خواست مدرنیسم را به سرعت وارد جامعه و زندگی ملت کند که جواب نداد
اینجا است که لزوم یک حرکت اصلاحی هر چند کند را درک می کنیم
نه هرگز آرزو نمی کنم یک هموطن ایرانی من با هر تفکری با بمب خود را در آغوش کسانی قرار دهد که دوستشان نداریم نه هرگز
کاش شهروندان تهرانی که اطراف سفارت پاکستان زندگی می کنند به نمایندگی از همه ایرانیان هر کدام شاخه ای گل کنار دیوار سفارت پاکستان قرار دهند